Clarinetist

.




wizaż i stylizacja: Kamila Wyroślak,
klarnet - Magda Sowul (AM Gdańsk)

***
Specjalnie dla Kamili więc :) fiolety..



Komentarze

Anonimowy pisze…
No kolego, 1 i 3 to zastrzeliles mnie ;) mniut normalnie ;) 2 i 4 juz tak zwyczajniej.
5 marca 2009 13:36
Kraftsman pisze…
Rewelacyjne zdjęcia, zwłaszcza 1. Gratuluję.
5 marca 2009 14:10
iczek pisze…
wujek - wiesz,że ze zwyczajnymi fotami to jest największy kłopot i ta sesja jest tego przykładem:) Najtrudniej o najprostsze :)
5 marca 2009 14:14
Anonimowy pisze…
proszę Iczek wypiep... to krzesło!!!
W tych czasach chyba mozna znaleść coś bardziej gustownego!

bo tak to czwórka ma znów klimat fotografii z gabloty ulicznej...

1 i 3 bardzo, bardzo udane !!!

2 i 4- za mocne winiety i jakaś taka irytująca kolorystyka...
5 marca 2009 14:21
iczek pisze…
Krzesło zostaje na wieki wieków... - [prawda Beata...?:)]

Gabloty uwielbiam..:)
Codziennie oglądam gabloty z tymi starymi fotami... mniód Panie.. :)
5 marca 2009 14:23
Anonimowy pisze…
no, te proste sa najtrudniejsze, to fakt ;) a przyznam, ze temat muzykow nie jest mi obcy i nie jest to latwy temat... patrze po raz kolejny i naprawde jesli chodzi o portrety muzykow, to 3 to naprawde bardzo mocne zdjecie.
5 marca 2009 14:28
Anonimowy pisze…
no... różnie to bywa z tymi gablotami
5 marca 2009 14:29
Anonimowy pisze…
Super zdjęcia ;-)
Zwłaszcza 1.

Marcin
5 marca 2009 14:38
Anonimowy pisze…
Zaje*&^*&^!
5 marca 2009 15:49
Anonimowy pisze…
No, w koncu!
5 marca 2009 17:50
iczek pisze…
Jarek - czy Ty nie przesadzasz?:)
Co to - wyścigi jakieś ?:)
5 marca 2009 19:28
Anonimowy pisze…
3! 3! i jeszcze raz 3! REWELACJA ! :)

Gosia Barta
5 marca 2009 20:23
Anonimowy pisze…
E tam przesadzam. Zadne wyscigi. Po prostu te zdjecia sprostaly mym prywatnym oczekiwaniom dotyczacym tego projektu. Bo wiolenczelistka mnie lekko zmrozila :-)
5 marca 2009 20:33
Anonimowy pisze…
Cześć Piotrze,
a mnie w zdjęciach 2 i 4, oprócz zbyt dużej winiety, razi ten strasznie ciężki "walec" nierozwiniętego materiału stanowiącego tło... Normalnie mnie rozprasza.
Jest to oczywiście uwaga odbiorcy Twoich prac, bo wiesz, że jestem fotograficznym laikiem :))

Pozdrawiam, Mariusz J.
6 marca 2009 08:58
iczek pisze…
Mariusz - laik nie laik, dzieki za uwagi. W koncu z kom jak kim, ale z Twoja opinią zwykłem się liczyć :)

Nastęnym razem zrobie tam coś innego... :)
6 marca 2009 09:03
Anonimowy pisze…
A gdzie fiolecik? :)
6 marca 2009 14:10
Anonimowy pisze…
Bardzo piekne portrety. Ten pierwszy to moj ulubiony
6 marca 2009 15:13
guerilla pisze…
Do czego służy to drewienko z pierwszego zdjęcia?

Myślałem że to klamerka ale to pewnie jakieś specjalistyczne drewienko do strojenia instrumentów?:)
7 marca 2009 13:19
iczek pisze…
To stroik...
7 marca 2009 22:48
Anonimowy pisze…
fantastyczne prace........
8 marca 2009 02:25
natka boska pisze…
nie bede udawała ze znam sie na zdjeciach ale trzeba przyznać ze są bardzo pozytywne..pewnie dlatego, że pani na fotach jest pozytywna:) mi sie najbardziej podoba 2, a w zasadzie spodnie na 2 ;D
10 marca 2009 17:28
Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

"Artysto" - pokaż kalekę...!

Obraz
Od lat męczy mnie coś. To coś, ukrywa się pod słowem: wykorzystywanie. A dokładniej - czy artysta ma prawo wykorzystywać innych ludzi i ich ułomności do osiągnięcia jakiegoś celu mniej lub bardziej artystycznego. By zaspokoić swoje ego!? Kurcze fundamentalne pytanie, które rodzi się za każdym razem gdy widzę banalny portrecik jakiegoś ćpuna pod dworcem lub pijaka lub słynne już zwycięskie zdjęcia narkomanki z WPP kilka lat temu. Tym razem poruszył mnie (negatywnie) materiał omawiany na SO autorstwa Oiko Petersena, pt.: "DOWNTOWN Collection ", w którym gość przebrał ludzi chorych na Zespół Downa w śmieszne stroje i ustawił ich w śmiesznych pozach. Jednocześnie czytając uzasadnienie autora krew mnie zalewa: "W obiegowej opinii zespół Downa kojarzy się z nieszczęściem i smutkiem, jednak w rzeczywistości może być całkiem inaczej. Jeżeli tylko nie będziemy patrzyli na osoby z zespołem Downa przez pryzmat naszej normalności szybko okaże się, że zespół Downa wcale nie musi być...
Czytaj więcej

Powrót

Obraz
Jest 20 sierpnia 2025 roku. Od dnia zamknięcia tego bloga minęło 5666 dni. Ostatni wpis kończący moją przygodę z najlepszą rzeczą, którą zrobiłem w Internecie był datowany na 15 lutego 2010. Po ponad 15 latach postanowiłem przywrócić do życia, poprzez powrót do indeksowania w Google te moje wpisy. Oczywiście w tym czasie prowadziłem inny blog na platformie wordpress:  iczek.pl , ale od czasu do czasu chciałem powrócić do dawnych lat. Co dalej? Nie wiem jeszcze... nowa wersja bloga "Fotopropaganda" ma trochę inny charakter. Czy dam radę kontynuować taką formę regularnego dzielenie się swoją fotograficzną pasją? Czy ma sens utrzymywanie dwóch blogów? Czy ktokolwiek jeszcze czyta blogi? :) Zapraszam Was do przeglądania archiwum, zapraszam Was do fotografowania!
Czytaj więcej

Wernisaż... jak?

Sprawa ta, jak każda niby prosta rzecz, wydaje się być banalna. Zadaniem jest zrobienie wernisażu. Pytanie podstawowe: jak!? Byłem w swoim krótkim fotograficznym życiu na kilkudziesięciu wernisażach. Większość z nich, a może nawet i wszystkie wyglądały podobnie. Co by nie rzec - tak samo?! Może więc zacznijmy od początku... Wernisaż - uroczyste otwarcie wystawy (zazwyczaj dzieł sztuki, ale także innych osiągnięć, np. naukowych lub dorobku miasta), odbywające się przed oficjalnym rozpoczęciem dostępu dla publiczności. Celem wernisażu jest podniesienie rangi oraz nadanie rozgłosu wystawie, a jednocześnie jest on okazją do spotkania się przyjaciół i znajomych bohatera wystawy oraz osób interesujących się bądź związanych z branżą, którzy często mają unikalną okazję zetknąć się osobiście z autorem wystawianych prac. Tyle na ten temat Wikipedia. W sumie jasne i proste. Idźmy dalej. Jak zrobić wernisaż, aby nie zanudzić gości i aby twórca i twory jego były w środku uwagi, bo taki przecież je...
Czytaj więcej