Polecane... Sandro Miller


Kolejny przykład, że na "sławnych" można dobrze wyjść :)
Sandro Miller sportretował wielu sławnych. Raz lepiej, raz gorzej, ale nawet jak gorzej, to nazwisko ratowało sesję. I ten problem mnie nurtuje od lat..:(
Ale Sandro też robi zdjęcia niesławnym...:) Generalnie warto znać... wali kolorem aż trzeszczą gnaty...

Jego głośnym projektem jest czarno-biały album "American Bikers". Kilka przykładowych fotek w dziale Personal >> Bikers.

fot. : Sandro Miller (www.sandrofilm.com)

Komentarze

Anonimowy pisze…
Tego raczej się już nie zmieni. Zawsze jak ktoś sobie wyrobi markę, a właściwie nazwisko to nawet jak sesja będzie kiepska to znajdą się zwolennicy, znajdą się ludzie, którzy dopowiedzą swoją historię dlaczego zdjęcia są takie a nie inne. Podobnie zresztą jest chyba z kalendarzem Pirelli teraz. Taki hmm OFF'owy artysta to i zupełnie inny kalendarz. Dla mnie jest jak najbardziej ok, bo inaczej a większość znajomych się burzyło co to za chłam (zresztą u Ciebie też chyba był post o tym). Dla mnei Pirelli to zupełnie świadomie zrobili. Bo ile teraz mają rozgłosu z tego powodu. I tak jest z każdym znanym fotografem. o pozdrawiam.

Twoje nazwisko albo nick też pewnie wiele ratuje już. :) (nie zarzucam nic co do jakości zdjęć, bo są świetne. Chodzi o to, ze już jestes w jakimś tam stopniu sławny).
11 stycznia 2010 21:54
los hermanos pisze…
.rany, od kilkunastu lat próbuję na tego bloga trafić i mam spore zaległości teraz ; )
12 stycznia 2010 00:56
wujek db... pisze…
dobrze mozna tez wyjsc na nikonie d3 - o czym dobitnie swiadczy biografia ;) musisz Iczek przemyslec ;)
Swoja droga foty bikerow sa mega...
12 stycznia 2010 03:27
Unknown pisze…
jak urosne, bede jak oni - bajkerzy! ;-)

Ciekawe czy Ci fotografowani Panowie to takie motocyklowe typy, o ktorych rozpisuje sie soczyscie Jenna Jameson w swej rozowej biografi?

fajny polecacz,
pzdr.
12 stycznia 2010 12:23
Michał pisze…
a mi tam przypadła do gustu zakładka BOKS!
24 stycznia 2010 20:39
Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

"Artysto" - pokaż kalekę...!

Obraz
Od lat męczy mnie coś. To coś, ukrywa się pod słowem: wykorzystywanie. A dokładniej - czy artysta ma prawo wykorzystywać innych ludzi i ich ułomności do osiągnięcia jakiegoś celu mniej lub bardziej artystycznego. By zaspokoić swoje ego!? Kurcze fundamentalne pytanie, które rodzi się za każdym razem gdy widzę banalny portrecik jakiegoś ćpuna pod dworcem lub pijaka lub słynne już zwycięskie zdjęcia narkomanki z WPP kilka lat temu. Tym razem poruszył mnie (negatywnie) materiał omawiany na SO autorstwa Oiko Petersena, pt.: "DOWNTOWN Collection ", w którym gość przebrał ludzi chorych na Zespół Downa w śmieszne stroje i ustawił ich w śmiesznych pozach. Jednocześnie czytając uzasadnienie autora krew mnie zalewa: "W obiegowej opinii zespół Downa kojarzy się z nieszczęściem i smutkiem, jednak w rzeczywistości może być całkiem inaczej. Jeżeli tylko nie będziemy patrzyli na osoby z zespołem Downa przez pryzmat naszej normalności szybko okaże się, że zespół Downa wcale nie musi być...
Czytaj więcej

The end...

Obraz
Prawie każdy tytuł mojego posta nosił wielokropek. Dlaczego? To akurat proste, każdy z nich był jedynie moją wizją tego, czym może być, jest lub czym wydaje mi się, że jest fotografia. Wieloznaczność jest wspaniałą cechą fotografii. Odnosimy widziany obraz do swoich doświadczeń, odczuć, stanów emocjonalnych z danej chwili. Wielokropek jest jak listki przysłony. Odpowiednio domknięte potrafią ukazać to, co w tle lub to co na wierzchu. Wielokropek rozmywa nam dosadny pierwszy plan, kieruje myśl, wzrok na inne elementy tematu. Miałem nadzieję, że nawet nie zgadzając się ze mną, czyni się dyskusję o fotografii czymś, co pozwala poznać. Poznać inne widzenie, ludzi, fotografów i wreszcie - samą fotografię jako medium. Pewnie już się domyślacie, że to forma listu pożegnalnego. Użytkownicy elektronicznych aparatów powiedzieliby, że się baterie skończyły. Ci, którzy cenią manuale zapewne stwierdzą, że po prostu rolka się kończy. Jakkolwiek tego cudnie nie określę, mam wrażenie, że doszedłem do ...
Czytaj więcej

Czy jestem normalnie nienormalny...!?

Określenie - Jesteś nienormalny! - generalnie ma zabarwienie pejoratywne. Ale nie wszędzie i nie do końca to prawda. Oto bowiem, wśród pewnych środowisk, bycie normalnym jest co najmniej ujmą na honorze i świadczy o (uwaga!) ograniczeniu umysłowym. Za to bycie nienormalnym daje przepustkę do zrozumienia prawdziwej tkanki ontologicznej. Słowa więc normalny i nienormalny w określonym kontekście mogą zamieniać się znaczeniami. Sztuka jest świetną warstwą kulturową, na której te słowa robią karierę i najłatwiej je zdefiniować wymyślnym akapitem. Czemu pisze te androny...? Bo zadałem sobie pytanie czy ja jestem już tak bardzo normalny, że rzygać się chce ludziom na mój widok i na widok moich postów, czy też może (oby!) jednak wciska się nam coś by nas przekonać, że nasza normalność to ułomność. Czytam bowiem oto COŚ TAKIEGO na jednym z portali fotograficznych i oglądam podłączone zdjęcia. I nie rozumiem! Łzy napływają mi do oczu. Kark wilgotnieje w ułamku sekundy, bo cała wiedza, która za...
Czytaj więcej